Żyjąca historia Polskiego Radia, współkreatorka zjawiska estradowego, jakim była w Polsce międzywojennej Lwowska Fala – niewielka grupa dziennikarzy radiowych, którzy w prowincjonalnej w końcu rozgłośni stworzyli artystyczny zespół. Do wybuchu II wojny światowej byli artystycznym fenomenem, podbijali sceny w całej Polsce, a Władę Majewską sam Marian Hemar próbował, bezskutecznie, zatrudnić na scenie w stolicy. „Może kiedyś, innym razem, dziś na razie nie” – wykorzystała w odpowiedzi słowa piosenki Hemara młoda artystka. Hemar, wtedy już bardzo sławny, musiał tę nonszalancką odmowę przyjąć ze zdumieniem. To „kiedyś” nastąpiło później, po wojnie, w Londynie, bez splendoru krajowych scen, w obecności znacznie skromniejszej publiczności.

Włada Majewska chętnie opowiadała o swojej przeszłości, ale robiła to w sposób niezwykle teatralny. Były to mini przedstawienia kabaretowe, przeplatane piosenkami specjalnie dla niej napisanymi przez Mariana Hemara. Przeszłość ożywiała, na scenę wprowadzała kolejne ważne w jej karierze osoby dzięki zdolnościom parodystycznym, z których słynęła we Lwowskiej Fali. Raz głosem piskliwym, raz tubalnym, ochrypłym, przywoływała sceny z przeszłości, które w jej wykonaniu przestawały być przeszłością. Nawet w późnym wieku pozostała kobietą z charakterem. Taką ją zapamiętałem z kilku spotkań.

Do pierwszego miało dojść, jeśli dobrze pamiętam, w 1988 roku, kiedy zacząłem współpracować jako korespondent londyński z Radiem Wolna Europa. To właśnie Włada Majewska była sercem i mózgiem studia tej rozgłośni w Londynie. Była korespondentem i producentem, w tym cotygodniowych audycji Mariana Hemara. Ja poniekąd miałem zastąpić jeden z najbardziej rozpoznawalnych głosów polskiego radia na emigracji, czego świadomość nie ułatwiała zadania stawiającemu pierwsze kroki w eterze dziennikarzowi. W tym czasie do spotkania nie doszło, zresztą radio przestało wkrótce istnieć, a Włada Majewska osobiście zamykała rozdział RWE w Londynie.

Pierwszy raz spotkaliśmy się kilka lat później, kiedy podjęła się interwencji w redakcji „Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza” w imieniu swojej znajomej, skrzywdzonej przez jednego z dziennikarzy, który podobno nieobiektywnie przedstawił jej zasługi. Sytuacja dosyć niezręczna dla obu stron, ale interwencja przeprowadzona z klasą. Nie nalegała, nie prosiła, nie groziła (co często się zdarzało). – Niech pan to zrobi dla mnie – poprosiła. Nie powiedziała, co powinienem zrobić, jakby wiedziała, że ja wiem, jakie są jej oczekiwania. Tę interwencję z czasów redagowania „Dziennika” wspominam z dużym sentymentem i estymą dla jej doświadczenia i charakteru.

Od kilku lat Włada Majewska mieszka pod Londynem, w polskim ośrodku Antokol. Jak powiedział jej były dyrektor Jan Nowak-Jeziorański – jest jedynym żywym symbolem Polskiego Radia. Niech nim pozostanie jak najdłużej.

Szacownej Jubilatce redakcja „Nowego Czasu” składa najserdeczniejsze życzenia.

Grzegorz Małkiewicz
Nowy Czas